tag:blogger.com,1999:blog-7164982.comments2012-02-17T14:19:29.014+07:00ktphonghttp://www.blogger.com/profile/06067226942750015657noreply@blogger.comBlogger66125tag:blogger.com,1999:blog-7164982.post-35336918508929695872012-02-16T18:18:54.824+07:002012-02-16T18:18:54.824+07:00ผมเป็นคนหนึ่งที่เชื่อเรื่องเวรกรรม นรก สวรรค์ ชีวิตหลังความตาย การเวียนว่ายตายเกิด ครับ แล้วสิ่งของ หรือเงินทองที่ได้มาโดยไม่ชอบธรรม ย่อมส่งผลทางลบแก่ตัวเอง ทั้งในโลกนี้และโลกหน้า ผมเชื่ออย่างนี้ เงินทองที่โกงรัฐ โกงแผ่นดินมาเลี้ยงครอบครัว ปรนเปอ ย่อมจะทำให้ครอบครัวเป็นทุกข์ เช่น ลูกติดยา เสเพ การพนัน ไฟไหม้บ้าน ของหายบ่อย ไม่มีที่อยู่ โดนจับ ฯ ผมคิดว่าบางท่านที่ยังไม่เจอเหตุการณ์เล่านี้คงเพราะบุญหนุนไว้ บุญน้อยกรรมแทรกเมื่อไรเตรียมรับผลกรรมแน่นอน ในความเป็นจริงการเปลี่ยนระบบนั้นยากครับเพราะเราตัวเล็กๆ ไม่มีอำนาจ เราก็ทำในส่วนที่เราทำได้ในทางที่ดีก่อนครับเริ่มจากตัวเอง และที่เราได้มาอยู่ในระบบแบบนี้ผมคิดว่าเพราะผลของการกระทำเราเองผมคิดอย่างนั้น แต่เราสามารถไม่สานต่อความโกงกินได้ คือ รักษาศีลห้า ให้บริสุทธิ์ ถ้าให้ดี กุศลกรรมบท 10 ควบไปด้วย แม้จะถูกแบ่งสรรค์ปั่นส่วนให้จากระบบ ผมคิดว่าจิตเราต้องคิดว่าไม่ใช้เงินที่เราสมควรจะได้ แค่รับเป็นพิธีไปก่อนครับ บางทีถ้าเราไม่รับอาจจะตกงานหรือให้ออกอีกอยู่ยากอีกครับ (ถ้าเค้าแบ่งทั้งองค์กร แต่ถ้าไม่ยุ่งได้เป็นดีสุดครับ เป็นใหญ่เป็นโตค่อยรือทั้งระบบครับ) ยิ่งถ้าเป็นคนเล็กๆในองค์กรแล้วย่อมเป็นไปได้ยากมากที่จะเปลี่ยนระบบในทีเดี่ยว แต่ผมคิดว่ามีทางออกนะครับ ก็คือไม่ใช้ิเงินส่วนนั้น เอาไปทำบุญ ทำประโยชน์สาธารณคืนสังคมไปเลย จิตไม่คิดเอาซะอย่าง (เคยอ่านเจอว่าพวกโกงกินแผ่นดินมีหลุมในนรกรออยู่ครับ)ผมเชื่อว่า อำนาจกรอบของศีลที่รักษาจะทำให้เราหลุดจากบ่วงวงจรอุบาทพวกนี้ ได้อยู่ในสังคมที่ดีขึ้นครับ<br /> การแก้ปัญหาของผมคือในเริ่มที่ตัวเราเองก่อนครับเราดีสิ่งรอบข้างจะดีตามครับ แต่อย่าให้โดนกลืนกินซะก่อนนะครับ ฮาาAnonymousnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-7164982.post-9927877053099849322012-01-17T18:12:51.090+07:002012-01-17T18:12:51.090+07:00ที่ท่านว่าคิดพลาดไป ผมไม่คิดว่ามันพลาดหรอกครับ เป็นเรื่องดีที่รู้จักตั้งคำถาม อะไรที่มันไม่เม้กเซนส์ก็อย่าเพิ่งไปเชื่อมัน<br /><br />สิ่งที่ผมเสนอ ก็เป็นเพียงความคิดเห็นเท่านั้น หาใช่คำตอบสุดท้ายไม่<br /><br />ยินดีที่ได้แลกเปลี่ยนความคิดเห็นครับKittiphong Meesawathttp://www.blogger.com/profile/06067226942750015657noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-7164982.post-62803012733443897562012-01-16T18:45:55.428+07:002012-01-16T18:45:55.428+07:00ที่ท่านพูดว่า &quot;คิดสร้างโครงสร้างใหม่มาแข่งขันกับของเก่า...&quot; มันจริงทีเดียว ผมคิดผลาดไปเรื่องนี้ ผมคิดเพียงว่าระบบไม่ดี ผมต้องต่อต้าน ผมยังไม่ได้คิดเรื่องระบบทดแทนKhonkaen Engineeringhttp://www.blogger.com/profile/02019054870840400977noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-7164982.post-60183857472036600322012-01-16T18:39:22.306+07:002012-01-16T18:39:22.306+07:00เมื่อปีก่อนๆ ผมได้ตัง300บาทจากคนที่มาซื้อเสียงเลือกตั้ง อันที่จริง ผมไม่ได้รับเอง แต่ยายผมรับมา แล้วเอามาให้ผมอีกที ยายผมได้ 500 ผมเองก็เพิ่งจะมีสิทธิเลือกตั้ง ก็เลยยังเป็นเรื่องใหม่สำหรับผม การซื้อเสียง เป็นไปอย่างง่ายๆกว่าที่ผมคิด เพราะผมเห็นการรณรงค์ในโทรทัศน์มากมาย คิดว่ามันคงเป็นเรื่องไกลตัว สรุป ผมได้300บาทKhonkaen Engineeringhttp://www.blogger.com/profile/02019054870840400977noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-7164982.post-18822577605968473842012-01-16T13:10:01.163+07:002012-01-16T13:10:01.163+07:004. เรื่องสุดท้าย<br />มีการเรียกเก็บเงิน จ่ายเงินแล้วไม่ได้ของ หากปฏิบัติตามกติกาทุกอย่างแล้ว ก็ไม่สามารถรับของไปโดยไม่มีเหตุผลอันควร ก็คือว่าเข้าข่ายทุจริตครับ<br /><br />หากต้องการให้ติดตามเรื่อง ขอให้ส่งรายละเอียดให้ผมให้มากที่สุดเท่าที่จะมากได้ ผมจะส่งเรื่องต่อให้อาจารย์ที่รับผิดชอบโดยในทางลับโดยเร็วที่สุดครับ<br /><br />หากไม่มีรายละเอียดเพิ่มเติม ผมก็จะแจ้งให้อาจารย์ท่านทราบอยู่ดี แต่จะสืบสาวราวเรื่องต่อคงทำได้ยากหากไม่ทราบรายละเอียดสำคัญอื่น ๆKittiphong Meesawathttp://www.blogger.com/profile/06067226942750015657noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-7164982.post-4949673706996899922012-01-16T13:06:54.148+07:002012-01-16T13:06:54.148+07:003. เรื่องนี้สะกิดใจผมที่สุด<br />เรื่องแรก มุข 500/300 นี่ผมไม่เก็ตแฮะ<br /><br />มหาวิทยาลัยสอนให้คนเสียสิทธิ์ นี่เรื่องจริง แต่ว่าแล้วแต่สถาบันครับ <br /><br />บางสถาบันจำเป็นต้องใช้โครงสร้างอำนาจของรุ่นพี่รุ่นน้องของนักศึกษา เพื่อระดมกำลังคนในการดำเนินกิจกรรมต่าง ๆ ของมหาวิทยาลัย<br /><br />หากทำลายโครงสร้างนี้แล้ว ไม่ได้เตรียมโครงสร้างอื่นไว้รองรับ มหาวิทยาลัยจะไม่สามารถดำเนินกิจกรรมบางอย่างได้เลย<br /><br />มหาวิทยาลัยที่ไม่ต้องใช้โครงสร้างอำนาจในลักษณะนี้ก็มีอยู่ แต่ต้องศึกษาให้ดีว่าเขาใช้โครงสร้างสังคมแบบไหนมาทดแทน เช่นในธรรมศาสตร์รุ่นที่ผมเรียน โครงสร้างรุ่นพี่/รุ่นน้อง ไม่มีความจำเป็นต่อมหาวิทยาลัยเลย เพราะมหาวิทยาลัยสามารถระดมกำลังนักศึกษาผ่านระบบกิจกรรม ชมรม ชุมนุม ต่าง ๆ ได้เป็นอย่างดีอยู่แล้ว เป็นต้น<br /><br />ไม่ได้หมายความให้สยบยอมต่อโครงสร้างอำนาจที่ละเมิดสิทธิ์ของเรา แต่หากไม่มีโครงสร้างอื่นมาแข่งขัน (เช่นระบบชมรมที่เข้มแข็ง) โดยธรรมชาติแล้วโครงสร้างนี้ก็จะอยู่ต่อไปอีกนาน<br /><br />ดังนั้น แทนที่จะคิดทำลายโครงสร้างเก่า หากคิดในมุมกลับคือคิดสร้างโครงสร้างใหม่มาแข่งขันกับของเก่า น่าจะได้ผลเร็วและมีประสิทธิภาพมากกว่าครับKittiphong Meesawathttp://www.blogger.com/profile/06067226942750015657noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-7164982.post-2532437435326469852012-01-16T13:00:45.601+07:002012-01-16T13:00:45.601+07:002. สิ่งหนึ่งที่สนับสนุนการทุจริต คือการเฉยชาของผู้ถูกละเมิดสิทธิ์<br /><br />ผมเห็นด้วยร้อยเปอร์เซนต์ครับ แต่จะไปโทษผู้ถูกละเมิดถ่ายเดียวไม่ได้ เพราะว่าระบบยังไม่สามารถคุ้มครองสวัสดิภาพของคนในสังคมตามที่ควรจะเป็นได้<br /><br />หากรัฐสามารถรับประกันสวัสดิภาพของประชาชนทุกคนได้จริง เวลาเห็นคนโกง ถ้าเราออกมาบอกแล้วไม่ตาย เราก็คงจะออกมาบอกกันนั่นแหละ<br /><br />เรื่องนี้พูดกันยาว ๆ แล้วก็เหมือนไก่กับไข่ งูกินหาง ไม่ใช่ว่าจะเปลี่ยนแปลงไม่ได้ แต่ก็คงจะต้องค่อย ๆ เปลี่ยนแปลงกัน<br /><br />ธรรมชาติมนุษย์ครับ ใคร ๆ ก็รักสวัสดิภาพของตนเองทั้งนั้นKittiphong Meesawathttp://www.blogger.com/profile/06067226942750015657noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-7164982.post-67300257432247120722012-01-16T12:56:34.539+07:002012-01-16T12:56:34.539+07:00น่าสนใจครับ ขอตอบทีละคำถามนะครับ<br /><br />1. อะไรที่ทำให้คนเราต้องปรับปรุงประสิทธิภาพ ตอบได้สองแบบนะครับ ตอบแบบรูปธรรม กับตอบแบบนามธรรม<br /><br />ตอบแบบรูปธรรมก็คือ หากมีการแข่งขัน คนไร้ประสิทธิภาพจะอยู่ไม่ได้ครับ อย่างมหาวิทยาลัยเดี๋ยวนี้ถือว่ามีการแข่งขันสูง ถ้าไม่ปรับตัว วันหนึ่งก็จะตกชั้น ถูกมหาวิทยาลัยที่มีประสิทธิภาพดีกว่าแซงไปได้ คนก็ไม่มาเรียน<br /><br />ตอบแบบนามธรรมก็คือ ธรรมชาติของสัตว์โลก ถ้าไม่ใช่วิวัฒนาการ มันก็ยังคงเป็นสัตว์เซลล์เดียวอยู่เช่นนั้น แสดงว่าโดยธรรมชาติของมนุษย์ย่อมแสดงว่าสิ่งที่ดีกว่าอยู่เสมอ คนที่ไม่สร้างสรรค์งานให้ดีขึ้น มีชีวิตอยู่อย่างไร้คุณค่า ย่อมไม่มีความสุข<br /><br />ความสุขของคนทำงาน อยู่ที่การทำงานที่มีคุณค่าครับ งานที่มีคุณค่าคืองานที่เกิดประโยชน์แก่ตนเองและผู้อื่น การเพิ่มประสิทธิภาพก็จะเพิ่มคุณค่าของงาน และคุณค่าของตนเองในที่สุดKittiphong Meesawathttp://www.blogger.com/profile/06067226942750015657noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-7164982.post-54911765241561748102012-01-14T21:46:15.679+07:002012-01-14T21:46:15.679+07:00&quot;การปรับปรุงประสิทธิภาพในงานต่างๆให้สูงขึ้น&quot; เป็นความคิดที่ดีเลยทีเดียวครับ แต่ท่านครับ อะไรที่ทำให้เขาต้องปรับปรุงประสิทธิภาพครับ? <br />ผมขอพูดถึงมุมมองการแก้ปัญหาอีกสักทางครับ ผมมองว่าปัญหาการทุจริตเกิดจากประชาชนที่อ่อนแอ เห็นๆว่าโกง แต่ก็นิ่งเฉย คือ ยอมเสียสิทธิของตัวเอง บางคนมีสิทธิเพียงราคา500บาทต่อปี(ผมมี300บาทต่อปี)(ฮา) พิจารณาต่ออีกนิด... อะไรทำให้คนเหล่านั้นยอมเสียสิทธิที่ควรมี ผมคิดว่า เพราะมหาลัยฯสอนให้คนเสียสิทธิ ไม่ได้สอนให้ นศ. ใช้สิทธิของตัวเองอย่างเต็มที่ ยกตัวอย่างเช่น ปี1มัสิทธิเป็น0 เงินที่ผมจ่ายค่าเสื้อshop ค่าแฟ้มสีแดง ... ผมไม่ได้สิ่งเหล่านั้น ผมมองว่าเพราะมหาลัยฯเป็นคนสนับสนุน คำถามต่อมาคือ อะไรทำให้มหาลัยฯไม่ค่อยรณรงค์เรื่องสิทธิ เพราะมหาลัยได้ผลประโยชน์ คือ จัดการนักศึกษาได้ง่าย เป็นระเบียบ เพราะมหาลัย เป็นที่ๆสร้างบัณฑิต เป็นผมจึงให้ความสำคัญกับมหาลัย...<br />หลักๆ คือ ผมคิดว่า ปัญหาการโกงมาจากพื้นฐานสังคมที่อ่อนแอ และพื้นฐานสังคม(ในอนาคต)คือชีวิตในมหาลัย หรือผมคิดผลาดตรงไหน ช่วยให้ความเห็นด้วยครับengineering kkuhttp://www.blogger.com/profile/02019054870840400977noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-7164982.post-43685713060388801612011-07-02T00:59:46.183+07:002011-07-02T00:59:46.183+07:00เกี่ยวกับกิจกรรมผมพอจะบอกความคิดของผมได้อยู่ ผมสนับสนุนกิจกรรม แต่ผมไม่สนับสนุนกิจกรรมจัดตั้งทุกชนิดครับ<br /><br /><br />ตัวอย่างเช่น ผมสนับสนุนให้คนที่อยากเล่นกีฬา ได้เล่นกีฬา แต่ผมไม่สนับสนุนให้มีการเกณฑ์คนมาเพื่อให้จัดงานกีฬาให้ได้<br /><br />ส่วนเรื่องอื่น ๆ ผมขอให้เล่าเรื่องเต็ม ๆ ชัด ๆ ก่อนครับ เรื่องราวเพียงแค่บางส่วนคงให้ความเห็นไม่สะดวกktphonghttp://www.blogger.com/profile/06067226942750015657noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-7164982.post-46304834826827415562011-07-01T22:26:24.807+07:002011-07-01T22:26:24.807+07:00ผมผมขอความคิดเห็นท่านสักหน่อยครับ<br />...ปีนี้เกิดการเปลี่ยนแปลงเกี่ยวกับพวก เชียร์เลิกเร็วกว่าปีก่อน แจกเสื้อShopเร็วกว่าปีก่อน กิจกรรมเลิกเร็วกว่าปีก่อน ผมว่ากิจกรรมเชียร์ฝึกคนให้อดทน...แต่ทำไมกลับได้ทำกิจกรรมนี้น้อยลง! นั้นคือประเด็น<br /><br />ผมนั้งคิดทบทวน หามุมที่ผมคิดไม่ถึง ผมได้พบมุมๆหนึ่ง ซื่งผมเพิ่มนึกออก<br /><br />กิจกรรมที่ส่งเสริมให้รุ่นพี่มีอำนาจเหนือรุ่นน้อง เช่น เชียร์... อาจทำให้รุ่นพี่บางคนเข้าใจว่าตัวเองถูกเสมอ และรุ่นน้องไม่สามารถปฏิเสษได้ พี่เหล่านั้นเข้าใจผิดที่คิดว่ารุ่นน้องนั้นเคารบพี่ ผมว่า เขาเคารพเสื้อรุ่นพี่มากกว่า เพราะถ้าเมื่อเราถอดเสื้อออก น้องก็ไม่สวัสดีเรา ตรงนี้เอง ที่ผมคิดได้ว่า ทำไมบางมหาลัย ยกเลิกเครื่องแบบนักศึกษา<br /><br />มีกรณีอย่างงี้ ตอนนั้น อาจารย์ไม่มาสอน TAซึ่งเป็นรุ่นพี่ เขาจับไมล์ พูดความเก่งกาจของตัวเองให้ฟัง แล้วไม่ยอมปล่อยให้กลับ รอจนหมดเวลาไปเฉยๆ ก็มีเสียงบ่นว่า ปล่อยเถอะ ๆ ๆ แน่แหล่ะ ไม่มีใครกล้าลุกไปจากที่นั่ง ทำไมหล่ะ เพราะกลัวรุ่นพี่ <br /><br />ผมไม่ได้อยู่ในฐานะเด็กปี1 ผมรู้สึกว่าเด็กทุกวันนี้ไม่ยืนหยัดในความถูกต้อง ทำไมไม่มีใครลุกขึ้นมาสู้ว่า นั้น พี่ทำไม่ถูกต้อง<br /><br />เราไม่ได้สอนให้เด็กอยู่บนความถูกต้องอย่างแท้จริง เราไม่ได้สอนให้เด็กมีความเคารพอย่างแท้จริง สิ่งที่เราทำเป็นเพียงการขู่ให้เด็กกลัวมากกว่า<br /><br />ท่านอาจารย์...ท่านอาจไม่เห็น ทุกๆเย็นเด็กปี1ทำอะไร และเลิกตอนไหน? ท่านอาจไม่เห็น ตอนเช้าตรู่เด็กตื่นมาทำอะไร<br /><br />สิ่งที่ผมอยากเห็น คืออยากเห็นน้องของผม ยืนด่าผมในสิ่งที่ผมทำไม่ถูกต้อง ผมอยากเห็นน้องยืนบนความถูกต้อง มากกว่าการไหว้<br /><br />พี่และน้อง เราจะก้าวไปด้วยกัน บนความถูกต้องได้หรือไม่?<br /><br />ท่านอาจารย์ ท่านมีความคิดเห็นเกี่ยวกับการทำกิจกรรมอย่างไร ช่วยแนะนำมุมมองผมด้วย<br />ขอบคุณครับAnonymousnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-7164982.post-80354218910205038822011-06-12T13:53:33.894+07:002011-06-12T13:53:33.894+07:00ผมเห็นด้วยคับอาจารย์ ผมขอเพิ่มความเห็นนะคับ จากที่ผมได้ทำงานเป็นกลุ่ม จะมีคนกลุ่มเล็กๆที่ชอบทำตัวมีปัญหา ยกตัวอย่างเช่นการตรงต่อเวลา คนกลุ่มนั้นจะชอบมาทีหลังเพื่อนตลอด แล้วผมเคยสอบถามคนในกลุ่มนั้นดู ส่วนมากเขาบอกว่า &quot;จะมาทำไม ถึงมาก่อนก็ได้รอเพื่อนคนอื่นเหมือนเดิม งานแค่นี้ไม่มาตรงเวลาก็ได้&quot; ผมเลยถามว่า&quot;แล้วถ้าคุณไปทำงานจริงล่ะ&quot; เขาก็บอกว่า&quot;ตอนนี้แค่เรียนถ้าถึงเวลาทำงานจริงเขาก็จะไปตรงอยู่แล้ว&quot; แต่ผมคิดว่าเขาคงเป็นเหมือนเดิม เพราะจากการที่ผมสังเกตคนกลุ่มนี้ เวลาทำอะไรทุกๆอย่าง เขาจะเอานิสัยนี้ามาใช้ตลอด <br />*ผมอยากฝากบอกทุกคนนะคับว่า ถึงแม้สิ่งที่เราทำจะเป็นเรื่องเล็กๆ แต่ถ้าเราฝึกทำให้มันดีไว้ มันก็จะติดตัวเราไปจนวันตายAnonymousnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-7164982.post-39129251212906303692011-01-05T17:15:44.503+07:002011-01-05T17:15:44.503+07:00ขอบคุณมากครับ ที่ให้คำแนะนำ<br /><br />อันที่จริง ผมไม่ได้ยอมแพ้น่ะ ผมจะสอบเข้ามาเรียนใหม่<br />ในคณะที่ชอบครับ คิดแล้วมีความสุขครับ ที่ผมไม่เรียนในสาขาที่แม่อยากให้เรียน ผมพิจารณาเช่นนี้ครับ<br /><br />ผมต้องอยู่ในสิ่งที่ผมไม่ชอบและต้องเรียนวิชาที่ไม่ชอบ 4 ปีครับ ยังไม่จบเพียงเท่านั้น ผม ผมต้องทำงานเกี่ยวกับสิ่งนั้นและอยูในสังคมที่ผมไม่ชอบอีกราวๆ30กว่าปี เป็นเวลาที่มากเกิน เกินกว่าผมจะยอมรับมัน ผมเลยตัดสินใจปล่อยให้ตกออกโดยไม่ไปสอบ(บางวิชา) เพื่อจะได้มีโอกาสเลือกคณะอีกครั้ง(จริงๆแล้วผมตั้งใจจะออกปีก่อน แต่คุณแม่ยังไม่ยอม ปีนี้คุณแม่ยังไ่ม่ยอมอีกเช่นเดิม แต่ไม่มีทางเลือก)<br /><br />พูดยาวไป บล็อกอาจารย์จะกลายเป็นที่ที่ใช้บ่นของผมด้วย หรือมันเป้นไปแล้ว(ฮา)Civilhttp://www.blogger.com/profile/00634704200591523436noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-7164982.post-43548857851732248052011-01-05T14:42:18.531+07:002011-01-05T14:42:18.531+07:00ความคิดเห็นนี้ถูกผู้เขียนนำออกktphonghttp://www.blogger.com/profile/06067226942750015657noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-7164982.post-7361429291197399382011-01-05T14:36:10.960+07:002011-01-05T14:36:10.960+07:00ลองอ่าน Blog ของผม 2 ชิ้นนี้ดูก่อน<br />- <a href="http://kt-thoughts.blogspot.com/2010/03/blog-post.html" rel="nofollow">อยากทำหรือว่าอยากเป็น</a><br /><br />- <a href="http://kt-thoughts.blogspot.com/2009/11/blog-post_26.html" rel="nofollow">คติสอนใจจากคุณคริส หอวัง</a><br /><br />ผมเห็นใจคุณ Civil อยู่ หากไม่ได้พูดคุยกันคงให้คำแนะนำลำบาก อย่างไรก็ตาม นอกเหนือจาก Blog 2 ชิ้นข้างต้นแล้ว ผมยังเชื่อในเรื่อง <b>Action and Consequence</b> อีกด้วย กล่าวคือสิ่งที่เรากระทำ ล้วนเป็นสิ่งที่เราเลือกทั้งสิ้น ไม่ว่าเลือกที่จะเลือก หรือเลือกที่จะไม่เลือก เมื่อมันอยู่ในมือเราแล้วก็ต้องยอมรับผลที่ตามมาโดยดุษฏี อุทธรณ์ ฏีกา กับใครก็ไม่ได้ (บ่นได้ - ฮา ผมก็บ่นประจำ ผ่าน Blog นี่แหละ)<br /><br />โดยหลักนี้ถ้าจะกล่าวโดยรวมสั้น ๆ ก็คือ<br />1. หากเราเลือกได้ จงเลือก<br />2. หากเราเลือกไม่ได้จริง ๆ จงสู้ คืออย่ายอมแพ้มัน<br /><br />เราไม่ได้มีทางเลือกอื่นมากนัก ในชีวิตจริง คนเราก็ไม่ได้มีสิทธิ์เลือกไปหมดทุกอย่าง บางอย่างจึงอาจต้องจำใจยอมรับบ้าง เมื่อรับแล้วก็ต้องทำให้ดี<br /><br />แต่ถ้าหากเราเลือกที่จะยอมแพ้ ห้ามโทษคนอื่น หรือโทษฟ้าโทษดิน <br /><br />คนที่น่าสงสารที่สุด คือเลือกที่จะไม่เลือก แล้วปล่อยให้กระแสชีวิตพัดพาตนเองไปไหนก็ไม่รู้ <br /><br />ในชีวิต ช่วงเวลาหนุ่มสาว คือช่วงเวลาที่มีพลังชีวิตสูงอย่างเหลือเชื่อ คนที่ประสบความสำเร็จ ล้วนเพาะเมล็ดพันธุ์แห่งความสำเร็จไว้แต่ช่วงหนุ่มสาวทั้งสิ้น ผมไม่อยากให้ใคร ๆ ปล่อยให้เวลาในช่วงนี้ผ่านพ้นไปอย่างเปล่าประโยชน์<br /><br />ในทางกลับกัน ด้วยพลังงานที่สูงที่ว่า ทำให้ความยั้งคิด ต่ำอย่างเหลือเชื่อเช่นกัน ความยั้งคิดที่ต่ำนี้ ก็ทำลายคนหนุ่มสาวมาแล้วไม่น้อย<br /><br />คนที่ประสบความสำเร็จ จึงเป็นคนที่บาลานซ์ 2 สิ่งนี้ได้อย่างสมดุลย์ ใช้ชีวิตไม่ติดอยู่ในกรอบ ปลดปล่อยพลังมหาศาลออกมาสร้างสรรค์ชีวิตและผลงานของตนเอง และควบคุมสติตนเองได้ด้วยความยั้งคิด ที่รอบคอบ ไม่ประมาท หรือมองโลก <b>ง่ายเกินกว่าที่มันเป็น</b><br /><br />หากคุณ Civil มีปัญหา และต้องการพูดคุย เชิญได้ที่ภาคไฟฟ้า ชั้น 5 ที่ ๆ คุณเอาการบ้านมาส่งนั่นแหละครับ หากไม่พบ ฝากข้อความไว้ที่สารบรรณภาควิชาก็ได้ ยินดีรับฟังครับktphonghttp://www.blogger.com/profile/06067226942750015657noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-7164982.post-48172953222167080712011-01-05T14:35:50.506+07:002011-01-05T14:35:50.506+07:00ความคิดเห็นนี้ถูกผู้เขียนนำออกktphonghttp://www.blogger.com/profile/06067226942750015657noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-7164982.post-78322298427289606472011-01-04T22:34:11.911+07:002011-01-04T22:34:11.911+07:00ครั้งแรกที่ผมได้อ่านบทความนี้ ผมมีความคิดเห้นครับ แต่ผมไม่คิดจะเขียนมัน เพราะมันอาจไม่ดี โปรดใช้วิจารณญาณน่ะครับ<br /><br />ส่วนตัวผมเป็นคนชอบความคิด หมายถึง ผมอยากรู้ว่าใครคิดยังไง ผมถามเพื่อนหลายคนครับ จบไปจะทำงานอะไร คำตอบส่วนใหญ่ที่ผมได้รับคือ ไม่รู้ ดูก่อน เอาไม้นี้ให้รอดก่อน(ฮา) ผมกำลังพูดถึงคนๆหนึ่งที่เรียนแบบยังไม่รู้ว่าจะไปทำอะไร เลยไม่รู้จะเรียนไปทำไม ทุกวันนี้ผมว่าการเรียนมหาลัยนั้นง่ายน่ะ พูดไปก็ยาว ผมจะพูดหลักๆ<br /><br />ผมขอยกตัวอย่างคนอีกบางประเภทครับ รวมถึงตัวผมเอง<br />ผมถูกบังคับเรียนในสาขาที่ผมไม่ชอบครับ แม่ผมให้จุดหมายมาคือ ต้องเรียนให้จบ ไม่... นั้นไม่ใช่จุดหมายผมในสาขานี้ หลายคนครับ...ที่พ่อแม่ให้เรียนคณะนี้ หลายคนครับ...ที่เรียนตามเพื่อน หลายคนครับ...เรียนเพราะคิดว่าเท่ <br /><br />จะพัฒนาผู้สอนให้ดียังไงก็ตาม หากปัญหาอยู่ที่ผู้เรียน มันก็แก้ปัญหาไม่ได้หรอกครับ<br /><br />ส่วนตัวผมทนกับการเรียนสาขาที่ผมกำลังเรียนมากครับ ผมเสียใจครับ ที่เห็นอาจารย์ตั้งใจสอน แต่ผมไม่รับมัน เพราะมันไม่ใช่ แต่ที่ต้องทำท่ารับ ก็รอเวลาที่จะตกออกครับ บางทีผมก็ตั้งใจไม่เข้าสอบครับ เพราะผมทนกับมันไม่ได้ แต่ต้องเรียนให้พ่อแม่ กลายเป็นว่า ผมไม่ใช่ลูกที่ได้ดั่งใจแม่ ไม่ใช่นักศึกษาที่ได้ดั่งใจอาจารย์<br /><br />ผมเสียใจครับ ที่เห็นอาจารย์หลายๆท่านสอนด้วยความตั้งใจ แต่ผมไม่สามารถทำหรือเป็นในสิ่งที่อาจารย์ทุกท่านได้หวังไว้ได้ เพราะมันไม่ใช่ทางของผม<br /><br />สำหรับผมแล้ว การตกออกเป็นเพียงการเริ่มตั้นครับ<br /><br />สวัสดีครับCivilhttp://www.blogger.com/profile/00634704200591523436noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-7164982.post-52829382541481250652011-01-04T00:45:59.845+07:002011-01-04T00:45:59.845+07:00คุณ Civil จมกับงานผิดเวลาครับ :)<br />ต้องจมตอนซ้อมทำโจทย์<br />เปรียบเสมือนทุ่มเทการซ้อมรบ พอจะรบจริง ๆ ก็สบาย<br /><br />ไม่ใช่ไปรอจนสอบค่อยจม<br />เปรียบเสมือนไม่ซ้อมรบ แต่ออกรบเลย เวลาเจอปัญหาเฉพาะหน้าก็ไม่สามารถเอาประสบการณ์ที่ไหน มาช่วยได้ktphonghttp://www.blogger.com/profile/06067226942750015657noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-7164982.post-85487225290350018182010-12-31T19:55:38.971+07:002010-12-31T19:55:38.971+07:00ผมเคยลองทางเลือกที่ 1 ครับ<br />ผมจมลงไปกับโจทย์คณิตศาสตร์ สิ่งที่เกิดขึ้นกับผมก็คือ ผมจมจริงๆ ไม่มีสิ่งใดโผล่แม้เพียงเงาคำตอบ(ฮา)<br /><br />อ่านๆความคิดเห็นของผมไปอาจฮา แต่จมโจทย์ตอบสอบนิ ไม่ฮาน่ะ (ฮา)Civilhttp://www.blogger.com/profile/00634704200591523436noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-7164982.post-42101043116934459822010-11-28T19:08:25.329+07:002010-11-28T19:08:25.329+07:00ผมคิดได้อีกข้อหนึ่งก็คือ<br />กลุ่มที่เชื่อว่าตัวเองทำไม่ได้แน่ ๆ กลุ่มนี้ยังไง ๆ ก็ทำไม่ได้ ต่อให้ข้อสอบง่ายแค่ไหน เพราะตัวเองเชื่อไปเสียแล้วว่าทำไม่ได้ กลายเป็นติดอยู่ในกรงขังของตนเอง อันนี้บางคนแนะนำว่าถ้าได้คุยกับอาจารย์ที่ปรึกษาหรืออาจารย์ผู้สอน อาจจะเปลี่ยนแปลงทัศนคติอันนี้ได้<br /><br />ในแง่นี้ ผมเองก็มีปัญหาของผมเหมือนกันktphonghttp://www.blogger.com/profile/06067226942750015657noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-7164982.post-20451584135024413562010-11-28T18:59:51.546+07:002010-11-28T18:59:51.546+07:00ตอนนี้เบาแล้วครับktphonghttp://www.blogger.com/profile/06067226942750015657noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-7164982.post-23649875148148351212010-11-28T11:56:59.002+07:002010-11-28T11:56:59.002+07:00ในความเห็นของผมคือคนที่ทำข้อสอบไม่ได้เกี่ยวข้องกับ<br />1.ความสามารถในการจดจำหรือการรับรู้ข้อมูลไม่ดี วิธีแก้ คนเหล่านี้จะความจำสั้นและระยะเวลาในการรับรู้ก็สั้นตามความจุความรู้ต่าง ๆก็น้อยฉนั้นต้องทำแบบฝึกหัดหลายๆรอบและให้เข้าใจเนื้อหาจริงๆ<br />2.หัวดีแต่ขาดความขยัน แก้ง่ายก็อ่านหนังสือเพิ่มขึ้นกินเหล้าให้น้อยลงรอกินทีเดียวตอนทำงานรับรองจะกินเท่าไหร่ก็ไม่มีใครว่า<br />3.อ่านหนังสือมาเยอะแต่พอทำไม่ได้แล้วเกิดอาการท้อแท้น้อยใจว่าทำไมเคยทำได้แต่ตอนนี้กลับลืม เขาจะแสดงออกด้วยการไม่ทำข้อสอบข้อนั้นไปเลยเกิดความรู้สึกเซ็ง อันนี้แก้ได้ยากหน่อยแต่ก็แก้ได้ด้วยการเปลี่ยนนิสัยครับถ้าเกิดมีอะไรค้างคาใจไม่เข้าใจอย่าปล่อยผ่านต้องเข้าใจเดี่ยวนั้นทันทีเร็วที่สุดยิ่งดีแล้วความมั่นใจจะกลับคืนมาผมหมายถึงทุก ๆ เรื่องในชีวิต<br />4.ประหม่า ใช่ครับประหม่าทำให้เกิดการลืม วิธีแก้หัดนั่งสมาธิทุกวัน ๆ สวดมนต์รับรองครับวิธีนี้แก้ได้ทุก ๆ ปัญหาที่ว่ามา ...โชคดีครับน้อง ๆ พี่รอ New generation ที่จะออกมาทำงานเป็นส่วนหนึ่งของฟันเฟืองในการขับเคลื่อนประเทศชาติครับศิษย์เก่าhttp://www.blogger.com/profile/13714785829045467203noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-7164982.post-2879121090663417362010-11-24T17:47:01.082+07:002010-11-24T17:47:01.082+07:00อ่านแล้วจบแล้ว เห็นภาพเลย เหนื่อยแทนเลยครับLittle Birdhttp://www.blogger.com/profile/00828693272228022397noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-7164982.post-8558291130092581952010-11-09T15:27:10.064+07:002010-11-09T15:27:10.064+07:00อ่านจบแล้วนี้ต้องตบเขาฉากเลยครับ เพราะตรงกับตัวเองมาก ผมก็เป็นคนที่ไม่ค่อยได้ตั้งใจเรียนเท่าไหร่ ปัญหาที่มีบ่อยก็น่าจะประมาณ <br /><br />&quot;ง่ายๆ เดี๋ยวไปอ่านเองก็เข้าใจ&quot; พอใกล้ถึงตอนสอบกลับมาอ่านอีกทีก็มีมืดแปดด้าน แล้วที่สำคัญก็ดันมาอ่านเอาตอนอีกไม่กี่วันที่จะสอบ<br /><br />ตอนนี้ผมเรียนมา 4 ปีแล้วผมว่าเรื่องการใช้ชีวิตให้เป็น แบ่งเวลาให้ถูก จะพูดว่ายังไงดี เหมือนยังเป็นเด็กที่มีความรับผิดชอบ แต่ก็ทำได้ในระดับหนึ่ง เหมือนยังไม่พอ ทำได้แค่ไปเรียนให้ทัน แต่ดันลืมเอาความใส่ใจไปด้วย <br /><br />มันก็เลยกลายเป็นปัญหาอย่างที่คุณ ktphong เจอ แต่อย่างว่ามันก็เป็นธรรมดาของโลก<br /><br />ปล. ผมเห็นด้วยกับ คุณ &quot;ไม่ระบุชื่อ&quot; นะครับในเรื่องการเอาใจใส่ต่อ นศ. เพราะการกระทำของ คุณ ktphong นั้นก็แสดงให้เห็นแล้วว่าพยายามอย่างที่สุดที่จะเข้าถึง นศ. (ผมเองก็เคยได้รับคำปรึกษา) ลำพังหน้าที่ อาจารย์ที่ทำ กับสารพัดงานเอกสาร เรื่องเงินๆ ทองๆ ของภาควิชา แค่นี้ผมว่าก็เหนื่อยแล้วLittle Birdhttp://www.blogger.com/profile/00828693272228022397noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-7164982.post-14788405593585718262010-11-07T01:38:12.342+07:002010-11-07T01:38:12.342+07:00ขอขอบใจสำหรับความเห็นและกำลังใจครับ<br /><br />และขอถือโอกาสให้คำแนะนำอะไรอีกนิดหน่อย ซึ่งอันที่จริงอาจไม่จำเป็นเพราะคุณอาจเข้าใจเรื่องนี้ดีอยู่แล้ว แต่ผมอยากเขียน (ฮา)<br /><br />สิ่งที่อยากเขียนก็คือ ผมคิดว่าเราไม่อาจดูเข้าไปถึงตัวตนของคนได้ จากข้อเขียนของเขา เพราะงานเขียนมันกลั่นกรองได้ เขียนไปแล้วลบได้ ตกแต่งได้ เขียนใหม่ได้<br /><br />เราจะรู้จักใครสักคนหนึ่ง ว่าเขาเป็นคนดีหรือไม่ สมควรเคารพหรือไม่ ผมคิดว่าให้ดูจากสิ่งที่เขาพูด และสิ่งที่เขาทำจะได้ผลลัพธ์ที่แม่นยำมากกว่า เพราะคำพูดกลั่นกรองยาก ในหลายกรณี คำพูดมันมาจากพื้นฐานจิตใจของผู้พูด<br /><br />สิ่งที่แสดงถึงตัวตนได้แม่นที่สุดย่อมเป็นการกระทำ เพราะคนเราเป็นแบบใด ก็กระทำตนแบบนั้น<br /><br />ส่วนการเขียน ถ้าพูดภาษาวัยรุ่น คงต้องบอกว่า Fake ได้ ไม่ยาก<br /><br />ใครจะไปรู้ครับ ไอ้ที่เขียน ๆ เนี่ย Fake หรือไม่ Fake<br /><br />อันที่จริงผมยินดีนะ ที่มีคนอ่านความเห็น มีคนชื่นชม และมีคนให้กำลังใจ<br /><br />แต่ลึก ๆ บางที บางเรื่อง บางครั้ง <b>ผมก็ละอายใจ</b>เหมือนกัน สิ่งที่ผมเขียน อาจสะท้อนสิ่งที่ผมอยากเป็น แต่ตัวผมน่ะ เป็นได้อย่างที่ตัวเองเขียนหรือยัง ยังไม่รู้ (บางอันก็รู้แล้วว่าเป็นไม่ได้)<br /><br />ก็ขอให้คอยสังเกตดูครับ จะชื่นชมหรือไม่ชื่นชม จะให้ความเคารพหรือไม่ให้ความเคารพ ก็ขอให้ดูที่การกระทำเป็นหลักก็แล้วกัน<br /><br />อย่างไรก็ตาม ขอขอบใจอีกครั้งครับสำหรับความคิดเห็น กำลังใจ และคำแนะนำktphonghttp://www.blogger.com/profile/06067226942750015657noreply@blogger.com